تصویربرداری پرفیوژن

تصویربرداری پرفیوژن-کیومدیکال

پرفیوژن یک عملکرد بیولوژیکی اساسی است که به انتقال اکسیژن و مواد مغذی به بافت از طریق جریان خون اشاره دارد. تصویربرداری پرفیوژن به ریز عروق حساس است و در طیف گسترده ای از کاربردهای بالینی ، از جمله طبقه بندی تومورها ، شناسایی مناطق سکته مغزی ، و توصیف سایر بیماری ها اعمال شده است. تکنیک های تصویربرداری پرفیوژن با استفاده از ماده حاجب برون زا طبقه بندی می شوند. روش های بولوس ، با تزریق ماده حاجب ، حساسیت بهتری را با رزولوشن فضایی بالاتر فراهم می کنند ، بنابراین در کاربردهای بالینی کاربرد بیشتری دارند. با این حال ، روش های برچسب گذاری اسپین شریانی فرصتی منحصر به فرد برای اندازه گیری جریان خون مغزی بدون نیاز به ماده حاجب برون زا فراهم می کند و از دقت بهتری برای تعیین کمیت برخوردار است. نکته مهم ، اندازه گیری های پرفیوژن مبتنی بر MRI به طور کلی حداقل تهاجمی هستند و از هیچ گونه اشعه و رادیو ایزوتوپ استفاده نمی کنند.

تکنیک های تشدید مغناطیسی در تصویربرداری پرفیوژن بافت در مغز و سایر قسمت های بدن قدرتمند بوده اند. تصویربرداری پرفیوژن معمولاً به خونرسانی در سطح مویرگها اشاره دارد و اندازه گیری آن بر حسب میلی لیتر در 100 گرم در دقیقه است. پرفیوژن ارتباط نزدیک با انتقال اکسیژن و سایر مواد مغذی به بافت دارد، بنابراین یک پارامتر اساسی است و به همین دلیل ، تلاش زیادی برای اندازه گیری آن شده است. مهم است که بین پرفیوژن و جریان خون عمده که در امتداد سرخرگ ها و رگهای اصلی اتفاق می افتد ، تمایز قائل شد.

دو روش اصلی برای تصویربرداری پرفیوژن ایجاد شده است: روشهایی که با استفاده از ماده حاجب برونزا و بدون آن استفاده می شوند. گروه اول تکنیک ها شامل کنتراست حساسیت دینامیک MRI(DSC) و کنتراست دینامیک MRI(DCE) است. در حالی که گروه دوم به برچسب گذاری اسپین شریانی (ASL) مربوط می شود. DSC-MRI فقط در مغز برای ارزیابی بالینی پرفیوژن در ایسکمی مغزی و تومورهای مغزی استفاده می شود. این روش شامل تزریق سریع وریدی ماده حاجب رزونانس مغناطیسی و اندازه گیری سریال از دست دادن سیگنال در حین عبور بولوس از بافت ، با استفاده از تصاویر وزن دار T2 یا T2*  است.  DCE-MRIیکی دیگر از روشهای تصویربرداری پرفیوژن است که متکی به تزریق ماده حاجب است ، اما در آنجا تصاویر رزونانس مغناطیسی با وزن T1 به صورت دینامیک قبل ، حین و بعد از تزریق بولوس ماده حاجب بدست می آیند. داده ها را می توان از نظر مشخصات فیزیولوژیکی بافت با استفاده از اصول فیزیکی مدل سازی ردیاب-جنبشی تفسیر کرد. این روش در بسیاری از برنامه ها استاندارد شده است. در مقابل ، ASL یک روش تصویربرداری پرفیوژن برای اندازه گیری کمی پرفیوژن مغزی است که از آن به عنوان جریان خون مغزی (CBF)، با بهره گیری از استفاده از خون دارای برچسب مغناطیسی به عنوان یک ردیاب درون زا نیز یاد می شود. ASL به طور گسترده ای در صحنه تحقیق انجام شده و به طور پراکنده در بیماری ها اعمال می شود.

روش های تصویربرداری پرفیوژن مبتنی بر کنتراست برای گرفتن عبور بولوس به رزولوشن زمانی بالایی نیاز دارند ، به ویژه هنگامی که بیشتر ماده حاجب داخل عروقی باقی بماند. روشهای تصویربرداری پرفیوژن ، تخمین چندین پارامتر مهم همودینامیکی را هم شامل می شود که شامل جریان خون ، حجم خون و میانگین زمان عبور (MTT) است. تاکنون ، عمده ترین کاربردها در ارزیابی و مدیریت بیماران مبتلا به سکته مغزی حاد و تومورها بوده است. اندازه گیری نفوذ پذیری ماده حاجب ، مانند ثبات انتقال مربوط به سطح نفوذپذیری (Ktrans) و حجم کسری فضای خارج سلولی بدون رگ ، ممکن است برای ارزیابی بیماری های مختلف مفید باشد.

 

آنالیز پرفیوژن چیست؟

 

کنتراست حساسیت دینامیکی (DSC) MRI

حساسیت دینامیکی – MRI یکی از روشهای مبتنی بر کنتراست است و به تزریق داخل وریدی ماده حاجب پارامغناطیس مانند مواردی که شامل کلات های گادولینیوم (Gd) است ، تکیه می کند تا یک بولوس کاملاً مشخص تولید کند. بیشتر کلات های Gd ، ردیاب محفظه خون غیر قابل دیفیوژن هستند. این روش با استفاده از تصویربرداری بسیار سریع اولین عبور ماده حاجب را نشان می دهد و از این رو به عنوان MRI ردیابی بولوس نیز شناخته می شود. این روش براساس تغییرات حساسیت پس از تزریق ماده حاجب است. ماده حاجب ماده پارامغناطیسی است که میدان مغناطیسی را تحریف می کند و T2 را در اطراف رگ به دلیل افزایش اثر حساسیت کاهش می دهد.

 

تصویربرداری پرفیوژن-کیومدیکال

 

کنتراست دینامیکی افزایش یافته (DCE) MRI

کنتراست دینامیکی افزایش یافته MRI یکی دیگر از روشهای مبتنی بر کنتراست برون زاست. پس از تزریق بولوس ماده حاجب ، سیگنالهای همودینامیکی DCE-MRI به زمان آرامش T1 بستگی دارد و به دلیل کوتاه شدن T1 در ارتباط با ماده حاجب پارامغناطیس افزایش می یابد. DCE-MRI از تصاویر سریع و تکراری با وزن T1 برای اندازه گیری تغییرات سیگنال ناشی از ردیاب پارامغناطیس در بافت به عنوان تابعی از زمان استفاده می کند. رابطه بین سیگنال DCE-MRI و زمان آرامش T1 به جزئیات توالی MR استفاده شده بستگی دارد.

 

تصویربرداری پرفیوژن-کیومدیکال

 

برچسب زدن اسپین شریانی (ASL)

برچسب زدن اسپین شریانی مقادیر مطلق پرفیوژن بافت توسط خون را می دهد. این روش از آب شریانی به عنوان یک ردیاب درونی قابل نفوذ استفاده می کند ، که معمولاً با برچسب زدن مغناطیسی خون ورودی به دست می آید. بنابراین ، ASL کاملاً غیرتهاجمی است و از هیچ ماده حاجب تزریق شده یا تابش یونیزه کننده استفاده نمی کند و برای مطالعه فیزیولوژی طبیعی یا غیرطبیعی و تغییر آن با زمان قابل تکرار است. این تکنیک براساس تفریق تصویری که با برچسب گذاری مغناطیسی خون از تصویری که بدون برچسب گذاری به دست می آید میباشد.

 

تصویربرداری پرفیوژن-کیومدیکال

 

اسکن پرفیوژن مغزی نوعی آزمایش مغزی است که میزان خون گرفته شده در مناطق خاصی از مغز شما را نشان می دهد. در آزمایش های دیگر ، مانند پرفیوژن توموگرافی کامپیوتری (CT) یا پرفیوژن با تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) ، از رادیوتراکرها استفاده نمی شود.

تقویت کنتراست در رادیولوژی یک اصطلاح فراگیر است و به سه روش قابل استفاده است. در وهله اول ، ممکن است به هر روشی برای اغراق تفاوت مشهود بین ساختارهای مجاور در تصویربرداری با استفاده از ماده حاجب یا عوامل حاجب اشاره کند. این شامل تمایز بین ساختارهای طبیعی است.

اسکن پرفیوژن مغزی نوعی آزمایش مغزی است که میزان خون گرفته شده در مناطق خاصی از مغز شما را نشان می دهد. این می تواند اطلاعاتی در مورد عملکرد مغز شما فراهم کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *